NOX DRACONIS

Ἁπ' ὅλες τὶς ἐκφάνσεις τοῦ Ἄνομου, αὐτὴ τῆς μεσαιωνικῆς Δαιμονολογίας εἶναι μακρὰν ἡ πληρέστερη, οῦσα ἡ μεταγενέστερη, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ συγκεντρώνη ὅλα τὰ χαρακτηριστικά Του, ποὺ εὐρίσκονται στὶς μυθολογίες ὅπου ἐμφανίζεται ὡς προσωποποίησι τοῦ Κακοῦ, σὲ συνδιασμὸ μὲ τὴν παλαιότερη χριστιανικὴ παράδοσι. Ποτὲ δὲν ὑπῆρξε κάποια ὁλοκληρωμένη προσωποποίησι τοῦ Κακοῦ, ποὺ εὐθύνεται γιὰ κάθε ἀτυχία ἐν γῆ. Ὑπῆρξαν μονάχα πρωτόγονα στάδια Αὐτῆς καὶ κατ' ἐπέκτασιν ὑποκατάστατά Της. Αὐτὸ τὸ κενὸ ἦλθεν νὰ ἀναπληρώση ἡ Ἀποκάλυψι τοῦ Ἱωάννου καὶ ὁ μεσαιωνικὸς χριστιανισμός, ὁ ὁποῖος καὶ ὁλοκλήρωσεν ἐπάξια τὴν μυθολογία, ἀποκρυπτογραφῶντας τὴν ἀληθινότερη μορφὴ τοῦ Διαβόλου, τὴν ὁποίαν γνωρίζουμε σήμερον.

Ὅλες οἱ μορφὲς τοῦ Κυρίου, ἐκτὸς ἁπὸ τὴν πρόθεσι τῆς προκλήσεως καταστροφῆς ἐναντίον τῶν δημιουργημάτων τῆς φύσεως καὶ κυρίως τοῦ ἀνθρώπου, ἔχουν ἐπίσης ὡς κοινὸ στοιχεῖο τὴν μορφὴ τοῦ Δράκου... τοῦ κακόβουλου Ἐρπετοῦ, ἢ ἀλλιῶς, τοῦ Ἀρχαίου Ὄφεως. Τὸ σερνόμενο αὐτὸ ἐρπετό, συμβολίζει τὴν κακοβουλία ποὺ ἐξωτερικεύεται ὅταν τὸ θύμα ἦναι ἀνήμπορο νὰ ἀντιδράση, ἐξοντώνοντάς το ἄνευ ἀποτυχίας. Προσωποποίησι τοῦ ἀδίκου, συμπεριλαμβανομένης τῆς κυριαρχίας τῶν πιὸ ἀδύναμων ἔναντι τῶν δυνατῶν, ἐφ ὅσον οἱ δεύτεροι εὐρεθοῦν σὲ δύσκολη θέσι, ἀλλὰ καὶ τὴν ἄδικη καὶ ὁλοκληρωτικὴ καταστροφὴ τοῦ λιγώτερο δυνατοῦ ἁπὸ τὸ φίδι. Ἤτοι, τὸ ἄδικο ἐν ὀνόματι τῆς προσωπικῆς εὐχαριστήσεως ποὺ τὸ ἐρπετὸ εὐρίσκει στὴν καταστροφὴ τοῦ ἄλλου, λόγω τῶν σαδιστικῶν του ἐνστίκτων. Ὁ Δράκος, ἀντιπροσωπεύει τὸ φίδι ὅταν τὸ θύμα αὐτοῦ εἶναι λιγώτερο δυνατό καὶ ἐκεῖνος τὸ καταστρέφει ἄνευ ἐλέους, πατῶντας το στὴν γῆ καὶ χύνοντας τὰ σπλάχνα του στὸ χῶμα. Ἐν ὁλίγοις, ὁ Δράκος ἀποτελεῖ τὴν προσωποποίσι τῆς ὑπουλίας, τῆς κυριαρχίας διὰ οἱουδήποτε τρόπου καὶ τῆς καταστροφῆς μὲ μοναδικὸ μέτρο τοῦ δικαίου τὴν ἰσχύ.

Ἡ συσχέτισι τοῦ ἐρπετοῦ μὲ τὸ Κακό, ἰδιαιτέρως στὴν ἱουδαιοχριστιανικὴ παράδοσι, χάνεται μέσα στοὺς αἰῶνες, καθῶς προϋπῆρχε τοῦ Βιβλίου τῆς Γενέσεως. Στὴν Ἀποκάλυψι τοῦ Ἱωάννου γίνεται γιὰ πρώτη φορὰ ἡ ὁλοκληρωτικὴ... ἀποκάλυψι τῆς ταυτότητος τοῦ Κυρίου, μέσω ἑνὸς μονάχα ἐδαφίου:

«... καὶ ἐβλήθη ὁ Δράκων ὁ Μέγας, ὁ Ὄφις ὁ Ἀρχαῖος, ὁ καλούμενος Διάβολος καὶ Σατανᾶς, ὁ Πλανῶν τὴν οἰκουμένην ὅλην, ἐβλήθη εἰς τὴν γῆν καὶ οἱ ἄγγελοι Αὐτοῦ μετ' Αὐτοῦ ἐβλήθησαν.» - Ἀποκάλυψις Ἱωάννου 12:9

Κατὰ τὴν αἰγυπτιακὴ μυθολογία, ὁ Ἄπεπ ἦτον ἡ προσωποποίησι τοῦ Κακοῦ. Ὁ Σκοτεινὸς Θεὸς ποὺ ἀντιπροσώπευε τὴν ἁρνητικὴ καὶ χαοτικὴ ὕπαρξι, τὸ ἀντίθετο καὶ τὴν ἀπειλὴ τῆς κοσμικῆς τάξεως, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἠλιακοῦ θεοῦ Ρα, τὸν ὁποῖον καὶ προσπαθοῦσε νὰ κοιμίση μὲ τὸ ὑπνωτικό του βλέμμα, κάθε νύχτα ποὺ ἐκεῖνος ἀναγκαζόταν νὰ διασχίση τὸν κάτω κόσμο, γιὰ νὰ καταπιῆ τὴν βάρκα του. Ἡ μορφή Του, ἦτον ἐρπετικὴ ἢ καὶ δρακώντεια. Οἱ αἰγύπτιοι ἱερεῖς προσεύχονταν γιὰ τὴν ἐπιβίωσι τοῦ Ρα ἔναντι τοῦ Ἄπεπ καὶ τοῦ ὑπνωτικοῦ Του βλέμματος. Σὲ ἕναν μύθο ὁ Σετ Τὸν σκοτώνει, μαζὺ με τὸν Ὀσίρι, ὡστόσο, ἐν συνεχεία οἱ μυστηριώδεις Ὑκσῶς ποὺ κατέκτησαν τὴν Αἴγυπτο περὶ τὸ 1700 π.Χ., σκλαβώνοντες τοὺς σιχαμερούς της κατοίκους, ἔφεραν μαζύ τους τὸν Σκοτεινὸ Θεὸ Σουτέχ, ὁ ὁποῖος καὶ ὁμοίαζεν κατὰ πολὺ στὸν Ἄπεπ. Οἱ Ὑκσῶς παρ' ὅλα αὐτὰ, ἐπέβαλλαν στὶς πόρνες τους, τοὺς αἰγυπτίους, τὴν λατρεία τοῦ Σκοτεινοῦ Θεοῦ τους, μὲ τὸ ὄνομα Σετ καὶ τοιουτοτρόπως, ὁ ἐν λόγω λαὸς ἐλάτρεψεν ἕναν Σκοτεινὸ Θεὸ ποὺ ἀντιπροσώπευε τὸ Χάος. Τελικῶς, ὁ Σετ ἐταυτίστη μὲ τὸν Ἄπεπ, ὡς ἕνας Σκοτεινὸς Θεὸς ποὺ ἐπεβλήθη στοὺς αἰγυπτίους ἁπὸ ἕναν μυστηριώδη καὶ πολεμοχαρὴ κατακτητή.

Ἡ ἀνάγκη γιὰ ἐπανάστασι καὶ ἐκθρόνισι τῆς θεότητος τοῦ φωτός, μὲ σκοπὸ τὴν κατάκτησι τῆς ἐξουσίας, εἶναι μία ἀκόμη σημαντικὴ ὁμοιότητα ἀνάμεσα στὶς διάφορες μορφὲς τοῦ Ἄνομου ποὺ ἐνεμφανίσθησαν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Στὴν δὲ Ἑλληνικὴ μυθολογία, ὁ Τυφῶν καταφέρνει νὰ νικήση τὸν Δία κόβοντας τοὺς τένοντες τῶν χεριῶν καὶ τῶν ποδιῶν του, καθιστῶντας τον ἀνήμπορο πλέον νὰ πολεμήση γιὰ νὰ ἀνακτήση τὸν θρόνο του, στὸν ὁποῖον ἡ προσωποποίησι τοῦ Κακοῦ εἶχεν καθίσει, βασιλεύουσα τυραννικῶς ἐν τῶ κόσμω. Τελικῶς ὅμως, ἡ ἦττα ἐπῆλθεν καὶ γιὰ τὸν Κεραυνοφόρο Τυφῶνα, μὲ τὴν Δρακώντεια γιγαντιαία μορφὴ καὶ τὰ ἐρπετικὰ πόδια, ὁ ὁποῖος ἐφυλακίσθη στὰ ἔγκατα τῆς γῆς. Οἱ σεισμοὶ καὶ οἱ ἐκρήξεις τῶν ἠφαιστείων, θεωροῦνταν ἀποτέλεσμα τῆς προσπάθειάς Του νὰ βγῆ ἁπ' τὴ φυλακή Του. Μεταξὺ ἄλλων, παρ' ὅλα αὐτὰ, ὡς ὑιοὶ τοῦ Τυφῶνος ἀναφέρονται ἁπ' τὸν Πλούταρχο στὸ ἔργο του «Περὶ Ἴσιδος καὶ Ὀσίριδος», ὁ Ἱεροσόλυμος καὶ ὁ Ἱουδαῖος, προοιωνὸς τῆς συνεχείας τῆς μυθικῆς Του ὑπάρξεως καὶ τῆς προφητείας τῶν σχεδίων Του, μέσω τῆς ἱουδαιοχριστιανικῆς παραδόσεως.

Soli Deo Serpens Gloria...

Κατὰ ἄλλη παράδοσι, ἦτον ὁ Σατανᾶς-Κρόνος ποὺ ἔδωκε τὴν ἐξουσία τῆς ἀνθρωπότητος στὸν «Δρακονιανὸ» Ἱαχβέ, προδίδοντας αὐτήν. Ἕνας μύθος ποὺ δὲν ἠμπορεῖ παρὰ νὰ ἦναι ψέμμα, καθῶς ὁ Κρόνος, δὲν συσχετίζεται μὲ τὸν Ἄνομο, λόγω τῆς ἀκάθαρτης κακίας του, ἡ ὁποία περιορίζεται μονάχα στὴν ἀνάγκη γιὰ ἐξουσία καὶ ἀποκλείει τὴν γενικώτερη κακοβουλία καὶ ἀδικία. Στὸ σύγγραμα τοῦ Ἡσιόδου «Ἔργα καὶ Ἠμέραι», παρουσιάζεται ὁ Κρόνος ὡς δίκαιος βασιλεύς, ποὺ εἶχεν φροντίσει γιὰ τὴν εὐημερία τοῦ Χρυσοῦ Γένους τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν ἀπουσία κακοῦ ἁπὸ τὸν κόσμο του. Τὸ χρυσὸ γένος δὲν ἐγνώριζεν τὸν πόλεμο, μήτε καὶ τὸν ὁδυνηρὸ θάνατο. Στὸν διάλογο ἀνάμεσα στὸν Ἀθηναῖο καὶ τὸν Κρητικὸ, Κλεινία, στοὺς «Νόμους» τοῦ Πλάτωνος, ἐπιβεβαιώνεται ἡ καλοκάγαθη πρόθεσι τοῦ Κρόνου κατὰ τὴ διάρκεια τῆς κυριαρχίας του ἐν τῶ κόσμω. Σημειωτέον δέ, ὁ Κρόνος δὲν παρουσιάζεται μὲ ἐρπετικὴ μορφή.

Σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο θὰ πρέπη νὰ γίνη μία ὁλοκληρωμένη συγκέντρωσι καὶ ἐρμήνευσι τῶν ἀναφορῶν καὶ τῶν προφητειῶν τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Ἱωάννου, ποὺ σχετίζονται μὲ τὸν Κύριο καὶ τὴν καταχθόνια Ἀνίερη Τριάδα, ὥστε νὰ ὑπάρχη ὁλοκληρωμένη θεολογικὴ εἰκόνα γιὰ τὴν σημερινὴ μορφὴ Του, ποὺ εἶναι καὶ ἡ πληρέστερη. Αὐτὸ ὅμως θὰ γίνη σὲ ἐπόμενο ἄρθρο, καθῶς τὸ συγκεκριμένο εἶχεν ὡς κύριο θέμα τὴν ἐρπετικὴ μορφή καὶ τοὺς θεολογικοὺς καὶ Σατανικούς της συμβολισμούς.

«Ἔχουσαν τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ ὁ φωστὴρ αὐτῆς ὅμοιος λίθω τιμιωτάτω ὡς λίθω ἰάσπιδι κρυσταλλίζοντι.» - Ἀποκάλυψι Ἱωάννου 21:11

ΤΟ ΑΙΘΕΡΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ

Ἡ ἰσημερινὴ ἐποχή, ὅσο καὶ ἅν αὐτὸ δὲν ἐξυπηρετῆ ὡρισμένους προπαγανδιστὲς καὶ πεμπτοφαλαγγίτες τοῦ συστήματος καὶ τῆς πορνείας αὐτοῦ, ἀπέχει κατὰ πολὺ ἁπὸ τὴν Ἔλευσι τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τὴν ἐδραίωσι τοῦ Σατανισμοῦ στὴν ἐξουσία. Μέχρι προσφάτως ἡ πολιτικὴ σκηνὴ δὲν ἦτο τίποτε παραπάνω γιὰ μένα ἁπὸ ἕνα μέσο ὥστε νὰ παγιδεύω τὰ ἀνυποψίαστα καὶ εὐκόλως ἐπηρεαζόμενα θύματα ποὺ τὴν ἀπαρτίζουν, στὰ δίχτυα τῶν μισανθρωπικῶν σκοπῶν τοῦ Θεοῦ, χρησιμοποιῶντας ὥς ὅπλο τὴν ἀνάγκη τους γιὰ ἐπανάστασι χωρὶς στὴν πραγματικότητα νὰ κατανοοῦν ποιὸς εἶναι ὁ ἐχθρός τους. Αὐτὸ εἶναι ἀναμενόμενο σὲ μία κοινωνία ὅπου ὁ καθένας ἠμπορεῖ νὰ ἔχη τὴν δική του ἄποψι, καθῶς αὐτὴ δὲν διεμορφώθη μὲ φανατισμὸ καὶ πλύσι ἐγκεφάλου σὲ μιρκὴ ἠλικία, ὅπως συμβαίνη στὶς τάξεις τῶν Ταλιμπὰν καὶ ὅπως θὰ πρέπη νὰ συμβῆ καὶ ἐδῶ, ἀλλὰ ἁπὸ προπαγάνδα ποὺ χρησιμοποιεῖ ὥς ὅπλα τὴν ἠλιθιότητα, τὴν ἀνυπαρξία διαύγειας, τὴν ἠμιμάθεια καὶ τὴν ἀνάγκη γιὰ ἀσφάλεια, ἀντὶ τοῦ φανατισμοῦ. Αὐτὸ εἶναι το κατάλληλο σύστημα χειραγωγήσεως τῆς μάζας πρὸς τὴν θεοποίησι τοῦ χρήματος καὶ τῶν ὑπολοίπων ὑλικῶν ἀγαθῶν ποὺ καθιστοῦν αὐτὴν δέσμια στὴν φυλακὴ τῆς παθητικότητος καὶ τῆς αἰδοῦς.

Ἐν γενικαῖς γραμμαῖς ἡ παρούσα σελὶς ἔχει ὡς στόχο τὴν ἔκθεσι ἰδεολογικοῦ καὶ κυρίως Θρησκευτικοῦ κηρύγματος, τὸ ὁποῖο ὅμως ὁμολογουμένως ἔχει παραμεληθῆ, γι' αὐτὸ καὶ στὸ παρὸν ἄρθρο θὰ ἐκφρασθοῦν ὡρισμένες Θεολογικὲς Ἀλήθειες μὲ βάσι τὸν Σατανισμό, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ μὲν ἰδεολογία, κοσμοαντίληψι καὶ τρόπο ζωῆς, μὰ κυρίως ἀνώτερη πίστι ποὺ θὰ ἦτον ἰδιαιτέρως καλὸ νὰ περιορισθῆ σὲ μία προσευχὴ κάθε βράδυ στὸν Μαῦρο Ἄγγελο, ποὺ ἔπεσεν ἐκ τῶν οὐρανῶν λόγω τῆς ἀγάπης Του γιὰ ἐξουσία καὶ ἐδραίωσι τῶν ἁρνητικῶν καὶ ἐνάντιων, πρὸς τὸ ὑπάρχον σύστημα, Νόμων Του. Αὐτὸ θὰ ἦτον ἀρκετό. Παρ' ὅλα αὐτὰ στὴν παρούσα ἐποχή, ὅπου ἡ ἐν λόγω Πίστι εὐρίσκεται ἀκόμη σὲ ἀρχικὸ στάδιο παγκοσμίως, προφανῶς θὰ ἦτο προτιμώτερο νὰ ἀναπτυχθῆ καὶ ἡ ἀπαιτούμενη θεολογικὴ Γνώσι τῆς Ἀληθείας στὴν σκέψι τοῦ πιστοῦ, κυρίως γιὰ τὴν ἀποφυγὴ τῆς ὑπάρξεως λανθασμένης κατανοήσεως τῶν πραγμάτων, λόγω τῆς προπαγάνδας τῶν ἐχθρῶν ἁπ' τὴν ὁποία κάποιος ἐνδεχομένως θὰ ἦτο δύσκολο νὰ ξεχωρίση τὴν Ἀλήθεια ἁπ' τὴν πολιτικὴ σκοπιμότητα ποὺ ἔχει διεισδύσει, δυστυχῶς, καὶ στοὺς χώρους τῆς Θρησκείας.

Ἐν περιλήψει, ὁ ἐχθρὸς, εἶναι γενικώτερα τὸ σύστημα, κάτι ποὺ συμπεριλαμβάνει καὶ τὸν χριστιανισμό, εἴτε λέγει ἀλήθειες μὲ σκοπὸ τὴν δημιουργία φόβου καὶ ἀποστροφῆς, εἴτε λέγει ψεύδη γιὰ νὰ ἰκανοποιήση μονάχα μερικὰ μέρη τῆς μάζας του. Τέτοιου εἴδους ψεύδη, ἀναμασᾶ ἐπὶ παραδείγματι ὁ ὀρθόδοξος χριστιανισμὸς μὲ σκοπὸ τὴν ἰκανοποίησι τῶν μαζῶν ποὺ ἐνῶ ἦναι χριστιανοὶ, ἐπιθυμοῦν καὶ ἄλλους διαχωρισμούς, ἐκτὸς τῶν θρησκευτικῶν. Κάτι τέτοιο ἐναντιώνεται στὴν χριστιανικὴ κοσμοαντίληψι, ἡ ὁποία δὲν ἐπιτρέπει τὴν ἐξυπηρέτησι δύο θεῶν (εἴτε ὁ ἕνας ἐξ αὐτῶν ἀποτελεῖ μονάχα κοσμικὸ θεό, εἴτε ὄχι). Ὑπὸ αὐτὴν τὴν προοπτικὴ, ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησία βάζει ἕνα ἐμετικὸ πατριωτικὸ προσωπεῖο ποὺ ὑποτίθεται κατανοεῖ κάθε πρόβλημα τοῦ κόσμου, ἀσχέτως τοῦ κατὰ πόσο αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ ὑφίσταται συμφώνως στὸ ὑπόλοιπο κήρυγμα τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ κατηγορεῖ τοὺς ἐδραιωτὲς τοῦ παρόντος συστήματος ὥς Σατανιστές, μὲ σκοπὸ τὴν ἰκανοποίησι τῶν μεγάλων χριστιανικῶν μαζῶν ποὺ ἔχουν ἀπογοητευθῆ ἁπ' αὐτὸ γιὰ διαφόρους, οἰκονομικοὺς κυρίως, λόγους. Ὄχι, οἱ μασῶνοι δὲν εἶναι Σατανιστές καὶ αὐτὸ ποὺ παρουσιάζεται ὥς κακία καὶ Σατανισμὸς ἐκ μέρους τους, δὲν εἶναι τίποτε παραπάνω ἁπ' τὴν συνηθισμένη σκληρότητα ποὺ οἱοδήποτε σύστημα ἔχει ἐπιδείξει ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, λόγω τῆς ἐγωπάθειας τῶν κυβερνήσεών του.

Ὁ Σατανισμὸς ἔχει ὥς βάσι τὴν ἐξυπηρέτησι τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων ἐν εἴδει Θρησκευτικῆς Λατρείας καὶ τὴν καταστροφὴ οἱασδήποτε ὑπάρξεως ἐμποδίζει τὴν ὕπαρξι αὐτῆς. Αὐτὸ εἶναι καὶ αὐτὸ θὰ παραμείνη. Ὑλιστικὰ ὅπλα ποὺ καθιστοῦν τὶς μάζες, ἁπ' τὶς ὁποίες οἱ ἐλὶτ τους πρέπει νὰ ἦναι ἀποδεκτές, ὅπως τὸ χρῆμα καὶ ἡ ἀνάγκη γιὰ ἀσφάλεια, δὲν ἠμποροῦν νὰ χρησιμποιηθοῦν ἁπ' τὸν Σατανισμό, γι' αὐτὸ καὶ τὸ ἰσημερινὸ σύστημα ἁπέχει τόσο ἁπ' τὴν Φιλοσοφία αὐτοῦ.

Ὁ μοναδικὸς ἀληθινὸς τρόπος διὰ τοῦ ὁποίου ὁ πιστὸς δείχνει τὴν ἀφοσοίωσί του πρὸς τὸν Θεό, εἶναι ἡ ἄρνησι τοῦ ἐαυτοῦ καὶ τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, ἐν ὀνόματι τῆς Λατρείας πρὸς Αὐτὸν καὶ τῆς δοξολογίας Του. Μονάχα τότε ὑπάρχει ἡ ἀπαιτούμενη αἰθερικὴ ἐπικοινωνία μὲ τὸ Θεῖο καὶ τὴν μισανθρωπική Του φύσι. Τὸ μυστήριο τῆς ἀρνήσεως τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, τελεῖται στὸ ὄνομα τῆς ἐχθρότητος ποὺ Ἐκεῖνος ἐκφράζει, διὰ τῆς Ὑπάρξεώς Του, πρὸς τὸν ἀνάξιο ἄνθρωπο ποὺ ἀποτελεῖ δημιούργημα τῆς αἰσχρῆς τωρινῆς ἀρχῆς καὶ πρέπει νὰ καταστραφῆ κυριολεκτικῶς καὶ νὰ ξεφύγη ἁπὸ τὴν ἐξουσία της, ποὺ μονάχα Ἐκεῖνος ἠμπορεῖ νὰ καταλύση ὁλοσχερῶς, κάτι τὸ ὁποῖο κάθε ἄτομο πρέπει νὰ δεχθῆ, προσκυνὸν τὴν Ἱερὴ Του Μεγαλειότητα, κάτωθεν τῆς ἀπόλυτης ἀφοσιώσεως μέσω τῆς εἰλικρινοῦς λατρείας κατὰ τὴν ὁποία τελεῖ τὸ Θέλημά Του μὲ πλήρη αὐταπάρνησι τοῦ ἐαυτοῦ του καὶ ἐπιθυμία νὰ τὴν ἐκφράση σὲ κάθε του πράξι, μὲ ὀδηγὸ μονάχα τὴν παραδοσιακή Του διδαχὴ ποὺ ὑπάρχει γραμμένη μέσα στὴν στάχτη καὶ τὸ ἀνθρώπινο αἷμα. Τοιουτοτρόπως, ὁ Θεὸς ζεῖ μέσα στὸν πιστό διὰ τοῦ πνεύματος ποὺ τοῦ ἔδωκε γι' αὐτὸν καὶ μόνον τὸν σκοπό, νὰ Τὸν λατρέυση καὶ νὰ τελέση τὸ Θέλημά Του ἐν γῆ. Καὶ δὲν εἶναι τὰ συμπεράσματα, μηδὲ καὶ ἡ λογικὴ ποὺ φέρνουν τὸν Πιστὸ στὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, μὰ εἶναι ἡ καταγωγή του ἁπ' Αὐτόν, καθῶς ἐγεννήθη γιὰ νὰ Τὸν ὑπηρετήση, κάτι τὸ ὁποῖο δὲν τὸ ἀποφασίζει ὁ ἴδιος, μὰ τὸ μέλλον ποὺ εἶναι ἤδη γραμμένο γι' αὐτὸν, ὅπως Ἐκεῖνος τὸ ὥρισεν πρὶν τοῦ ἐπιτρέψη νὰ ἔλθη στὴν ζωή. Ἔζησεν δὲ ἐντός του, μὲ τὰ λόγια Του χαραγμένα στὸ αἷμα του καὶ αὐτὰ τοῦ ἀποκαλύπτονται ἐν καιρῶ μὲ σκοπὸ νὰ τοῦ καθορίσουν τὴν πορεία του, βάσει τῶν Θεϊκῶν Νόμων καὶ τὴν ἀπόδοσι λατρείας στὸν Κύριο.

Ἡ εὐτυχία εὐρίσκεται στὴν ἀφοσοίωσι ἡ ὁποία διέπει τὶς πράξεις τοῦ ἀτόμου, ποὺ τελοῦνται στὸ ὄνομα τῆς λατρείας καὶ εὐχαριστοῦν τὴν ψυχή του, ἁπ' ὅπου οὐρλιάζει τὸ μισανθρωπικὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, γιὰ Τὸ Ὁποῖο καὶ τελεῖται τὸ ἐσώτερο μυστήριο τῆς αὐταπαρνήσεως τῆς προσωπικῆς θελήσεως καὶ ὑπερισχύει ἡ Θεϊκὴ ἐπιθυμία, καθιστούσα αὐτὸ ἀδύναμο... ἡ Θεϊκὴ ἐπιθυμία ποὺ συνυπάρχει μὲ τὸ αἰσχρὸ, ἀδύναμο πνεῦμα μέσα στὸν τάφο ποὺ ἐλέγεται σῶμα, ὁρίζουσα τὴν θέλησι τοῦ προσκυνητοῦ ποὺ παραδίδεται ἀνήμπορη σὲ αὐτό καὶ τοιουτοτρόπως ἐδημιουργεῖται ἡ αὐταπάρνησι ἐν ὀνόματι τῆς λατρείας καὶ τῆς ἀκολουθίας τοῦ Σατανιστικοῦ μονοπατιοῦ, ποὺ διέπεται ἁπ' τὸν μισανθρωπικὸ Νόμο ὁ ὁποῖος καὶ καθορίζει τὰ κριτήρια τῆς εὐτυχίας. Ἡ δὲ προσωπικὴ θέλησι, πρέπει νὰ καταπολεμᾶται, καθῶς ἐναντιώνεται στὸν ἐν λόγω Νόμο μέχρι ἡ σειρήνα της νὰ σιωπήση καὶ νὰ θαφτῆ αἰωνίως μέσα στὸ σῶμα, νὰ σαπίση κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς καὶ νὰ φθάση καθαρὴ ἡ ψυχὴ στὸ καταχθόνιο καὶ Ἀβυσσικὸ Βασίλειο τοῦ Θεοῦ, μακριὰ ἁπὸ τὴν μετάνοια τῶν ἐνάντιων, πρὸς τὸν δημιουργὸ τοῦ σύμπαντος, πράξεων, ποὺ θὰ τὴν ἀπομακρύνη ἁπὸ τὸν Κύριο καὶ θὰ τῆς στερήση τὴν μεταθανάτια θέσι κάτωθεν Αὐτοῦ, στὴν Ἀβυσσικὴ Ἱεραρχία.

Ὁ σκοπὸς τῆς ὑπάρξεως τῶν ἁρνητῶν τοῦ Κυρίου, δὲν εἶναι ἄλλος ἁπὸ μία ἀφορμὴ ἀποδείξεως τῆς ἀφοσιώσεως καὶ τῆς λατρείας τοῦ ἀτόμου, μὲ κριτήριο τὶς πράξεις του ἀπέναντί τους. Ἡ πρόκλησι πόνου στοὺς ἀνίερους συνανθρώπους ποὺ δὲν κατέχουν τὸ ἐν λόγω πνεῦμα, ἐξασφαλίζει τὴν καταχθόνια πορεία τῆς ψυχῆς τοῦ πιστοῦ μετὰ τὸν θάνατο τῆς θνητῆς του ὑποστάσεως. Ὁ φόβος τους στὸ ἄκουσμα τοῦ Ὀνόματός Του καὶ ἡ σωματική τους καταστροφὴ γιὰ τὴν εὐχαρίστησι τοῦ Θεοῦ καὶ κατ' ἐπέκτασιν, τοῦ ἐαυτοῦ, ἐφ ὄσον ἐντός του ζῆ τὸ Θεϊκὸ Πνεῦμα, εἶναι οἱ κύριες ἀποδείξεις τῆς εἰλικρίνειας τοῦ πιστοῦ γιὰ τὴν ἐπιθυμία του νὰ ὑπηρετήση τὶς Σκοτεινὲς Δυνάμεις καὶ νὰ λάβη τὴ θέσι ποὺ τοῦ ἀξίζει ὅταν παύση νὰ ὑφίσταται στὸν ὑλικὸ κόσμο καὶ περάση ἡ πεμπτουσία τῆς ὑπάρξεώς του, στὰ ἀνώτερα πεδία ὅπου καὶ θὰ ἀνταμειφθῆ ἀναλόγως γιὰ τὶς πράξεις καὶ τὶς προθέσεις του ὅσο ἦτον ἔν ζωή, γιατὶ ἡ ἐν λόγω εἰλικρίνεια ξεπερνᾶ τὴν σκέψι, φθάνουσα στὸ αἰθερικὸ στοιχεῖο τοῦ ὄντος, ἁπ' ὅπου καὶ πηγάζει, καὶ ἐδημιουργεῖ ἐν καιρῶ τὶς κατάλληλες κοσμοαντιλήψεις, ποὺ τὴν ἀντικατοπτρίζουν, καθρεπτιζόμενες στὸ αἷμα τοῦ ξεκοιλιασμένου θύματος τῆς ἀνθρωποθυσίας ἐνώπιόν Του καὶ τὸ μαχαίρι ποὺ θὰ τρυπήση τὰ σπλάχνα του, τὰ ὁποία θὰ χυθοῦν στὸ βωμὸ τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ τὸν εὐλογήσουν διὰ τῆς αἱματηρῆς τους ὑγρασίας.

Ἔκτοτε ἡ ψυχή, οῦσα ἀπελευθερωμένη ἁπ' τὴν αἰσχρὴ συνείδησι μὲ τὴν ὁποία τὸ σύμπαν τὴν τύφλωνε, θὰ ζήση μαζὺ μὲ τὸν Θεό της, τὸν Ἕναν καὶ Μοναδικὸ Ἀληθινὸ Θεό, ἐκεῖ ποὺ ἡ παρουσία τῶν ἀνίερων δυνάμεων δὲν ἠμπορεῖ νὰ φθάση ὥστε νὰ τὴν ἐπηρεάση ἁρνητικῶς, νὰ παραβῆ τοὺς Αβυσσικοὺς Νόμους καὶ νὰ ἀμφισβητήση τὴν Θέλησι τοῦ Κυρίου.

«Ἂς δοξολογῶσι το Ὄνομά Σου το Μέγα και φοβερόν, διότι είναι Ἅγιον·» - Ψαλμὸς 99:3

ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ

Ἡ σελὶς αὐτὴ δὲν ἀπευθύνεται σὲ οἱονδήποτε δηλώνει Σατανιστής, μηδὲ καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ ἁπλῶς ἐπιθυμοῦν νὰ αὐξήσουν τὶς γνώσεις τους διαβάζοντες γιὰ διάφορα ἰδεολογικὰ μονοπάτια ποὺ φέρουν τὸ ὅνομα "Σατανισμός". Ἡ παρούσα σελὶς ἀπευθύνεται σὲ συγκεκριμένα ἄτομα, τὰ ὁποῖα ἔχουν συγκεκριμένες ἀντιλήψεις ζωῆς, ποὺ ὅμως ἐναντιώνονται σὲ κάθε τους σημεῖο στὶς ἀντιλήψεις τοῦ καριόλικου σημερινοῦ ὄχλου. Δημιουργήθηκε δὲ γιὰ ἀναγνῶστες οἱ ὁποῖοι ζῆσαν καὶ ζοῦν τὸν ἀντικομφορμισμὸ τῶν κοσμοαντιλήψεων καὶ τῆς ἰδεολογίας, μακριὰ ἁπὸ ὀρθότητες ἐν εἴδει κοινωνικῆς ἀποδεκτικότητος καὶ κερδοσκοπίας.

Σκοπὸς τῶν παρόντων γραφομένων, εἶναι ἡ μετάδοσι καὶ ἀποσαφήνισι τῆς ψυχρῆς, σκληρῆς, σκοτεινῆς καὶ ἀπόκοσμης πραγματικότητος τοῦ Σατανισμοῦ, ὅπως πραγματικὰ τὸν ἐθέλη ὁ Μαῦρος Ἄγγελος.

Τὰ ἄρθρα ποὺ γράφονται ἐδῶ ἔχουν (καὶ θὰ ἔχουν) ὡς θέμα τὴν Σατανιστικὴ κοσμοαντίληψι γύρω ἁπὸ διάφορα γεγονότα καὶ καταστάσεις καὶ τὴν κατάθεσι τῶν Σατανιστικῶν ἰδεῶν καὶ Ἠθικῶν Ἀξιῶν. Θὰ γραφτοῦν ἐπίσης καὶ κριτικὲς μουσικῆς, κυρίως Μπλακ Μέταλ, μακριὰ ἁπὸ μοδάτες ἀντιλήψεις καὶ τὰ μαζικῶς ἀρεστὰ μουσικὰ πρότυπα ποὺ ἐδημιουργοῦν τὴν ἐμπορικότητα, καθῶς αὐτὸ ἦναι τὸ κύριο κομμάτι τοῦ Σατανισμοῦ, ὡς Θρησκεία ἀντιανθρωπιστικῶν ἀντιλήψεων. Στὸ κανάλι μου ἠμποροῦν νὰ εὐρεθοῦν ἀρκετὰ μουσικὰ κομμάτια ποὺ ἀπέχουν ἁπὸ τὶς ἀρέσκειες τῶν πολλῶν καὶ μισερῶν ἐχθρῶν ποὺ ὀνομάζονται "ἄνθρωποι".

Οἱ σκοτεινὲς ἐποχὲς τῆς ἀνθρωπότητος εἶναι τὰ κύρια πρότυπα τοῦ Σατανισμοῦ, μὲ βλέψεις νὰ ξεπεράση τὴν ἀπερχόμενη πλέον ἀπολυταρχία τους, φτάνοντας σὲ κάτι ἐξ ἴσου ἀκραῖο, μὰ χωρὶς τὴν ὑποκρισία ἡ ὁποία κάλυπτε μὲ τὰ πέπλα της ὅλες οἱ κυβερνήσεις τῶν ἀπολυταρχικῶν αὐτῶν κοινωνιῶν.

Λόγω τῆς κοινωνικῆς ἀπαραδεκτικότητος τῶν ἰδεῶν τοῦ Σατανισμοῦ, καμμία Σατανιστικὴ ὀργάνωσι δὲν ἐκφράζει μὲ ἀγνὸ καὶ εἰλικρινὴ τρόπο τὴν πραγματικότητα αὐτή. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ παρούσα σελὶς δὲν συμπνέει ἰδεολογικῶς καὶ δὲν συμφωνεῖ μὲ τὶς θέσεις καμμίας ἐκ τῶν ὀργανώσεων αὐτῶν ποὺ ἐν εἴδει τυφλῆς ἀνάγκης πελατῶν, ὑποστηρίζουν πολιτικῶς ὀρθὲς ἀπόψεις, τὶς ὁποίες τὰ κορόιδα ποὺ τοὺς ἐπισκέπτονται ἠμποροῦν εὐκόλως νὰ ἀποδεχθοῦν καὶ τιουτοτρόπως νὰ νομίζουν ὅτι ἔγιναν Σατανιστές. Πῶς ἄραγε ἔφτασε ὁ Σατανισμὸς σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο; Σίγουρα δὲν ἔφταιγε γι' αὐτὸ μονάχα ἕνας ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἔκανε τὸν Σατανισμὸ ἐμπορικὸ καὶ ἔνταξε ἠλίθιες μάζες σὲ ἕνα εἶδος ἀθεΐας μὲ τελετουργίες ἐν ὁνόματι πνευμάτων τοῦ ὑποσυνειδήτου ποὺ ὡνόμασε "Δαίμονες". Τὸ σχέδιο ἧτον ὁ Σατανισμὸς νὰ χειραγωγηθῆ ἁπὸ τὸ σύστημα καὶ νὰ ἐνταχθῆ στὴν γαμημένη ἁπ' αὐτὸ κοινωνία, γενόμενος σὰν αὐτή, ἀκολουθῶντας τὶς ἀντιλήψεις της, ὥστε νὰ πάψη νὰ ἧναι πλέον ἐπικίνδυνος γι' αὐτό. Αὐτὴ ἡ καταραμένη σελίς ὅμως, σπάει οἱαδήποτε ρίζα καὶ ἅν ἔχη θέση τὸ σύστημα καὶ ἡ σημερινὴ κοινωνία γιὰ οἱονδήποτε λόγο.

Ὅταν ὁ δημιουργὸς ἔφτιαξε τὸ ὑλικὸ πεδίο στὸ ὁποῖο κατοικεῖ ὁ ἄνθρωπος κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς του στὴν πόρνη γῆ, ἔθεσε κάποιους ἀπαράβατους νόμους, τοὺς ὁποίους πρέπει νὰ ἀκολουθοῦν τὰ ὄντα του ὥστε νὰ ἔχουν τὴν ἀσφάλεια καὶ τὴν ἠρεμία τους καὶ ἡ ὕπαρξι νὰ ὑφίσταται μὲ ἀρμονία. Στοὺς νόμους αὐτοὺς συμπεριλαμβάνονται καὶ τὰ κύρια ἔνστικτα τοῦ ἀνθρώπου, τὰ ὁποῖα ἡ κοινωνία προσπαθεῖ ἀπεγνωσμένως νὰ ἀκολουθήση. Αὐτοὶ οἱ νόμοι ὡνομάστηκαν «φύσι», ἐκ τοῦ «φύω» (γεννῶ). Ἡ ἐναντίωσι στὴν φύσι εἶναι τὸ κύριο γνώρισμα τὸ ὁποῖο ὁ Σατανισμὸς θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχη σὲ ὅλες του τὶς μορφές, καθῶς ὁ Μαῦρος Ἄγγελος ἧτον ποὺ ἐναντιώθηκε πρῶτος στοὺς νόμους καὶ τὶς ἐντολὲς τοῦ δημιουργοῦ Του καὶ κατ' ἐξοχὴν δημιουργοῦ τοῦ σύμπαντος. Ὅταν πῆρε τὴν θέσι ποὺ Τοῦ ἄξιζε στὸν ὑποχθόνιο θρόνο Του, ἠθέλησε νὰ ἐπαίμβη στὴν δημιουργία ἐκ τῶν ὑστέρων μὲ οἱονδήποτε τρόπο, ὥστε νὰ ἐξασφαλίση τὴν ὑποταγὴ ποὺ ἄξιζε ἐκ μέρους τῶν ἀδύναμων δημιουργημάτων τοῦ ἐχθροῦ Του καὶ γι' αὐτὸ τὸ λόγο ἔριξε τὸ ξόρκι τῆς διχόνοιας καὶ τῆς διαφορετικότητος στὰ νοήμονα ὄντα, ὥστε νὰ ἠμπορῆ εἴτε νὰ τὰ τιμωρῆ γιὰ τὴν βλασφημία τους νὰ μὴν Τοῦ ἀποδίδουν τὴν τιμὴ ποὺ Τοῦ ἀξίζει μὲ τὶς πράξεις καὶ τὴν πίστι τους, εἴτε νὰ τὰ βάζη νὰ ἀλληλοσκοτώνωνται καὶ τιουτοτρόπως νὰ τὰ ὑποτάσση στὴν ἀντιανθρωπιστική Του Θέλησι.

Ὁ Σατανισμὸς δὲν ἔχει σχέσι μὲ τὴν πολιτική, τὴν ὁποία ἐπίσης μισῶ λόγω τῆς ὑποκρισίας, τῆς θυματολατρείας καὶ τῆς ἀνάγκης γιὰ μαζικὴ ἀποδεκτικότητα ποὺ τὴν διακρίνει. Ἀκόμη καὶ ἄτομα ποὺ δηλώνουν ἀντιδημοκράτες (και πολλὲς φορὲς Σατανιστές), κάνουν πολιτικὴ προπαγάνδα παριστάνοντες ὅτι ἀνήκουν στὴν ὁμάδα τῶν θυμάτων ἢ αὐτῶν ποὺ ἔχουν τὸ καλὸ καὶ τὸ δίκαιο τῆς φύσεως μὲ τὸ μέρος τους, ὥστε νὰ προκαλέσουν τὶς μάζες νὰ τοὺς ἀκολουθήσουν μὲ τὸ ἠλίθιο ἔνστικτο ποὺ ἔχουν νὰ τοὺς ἀρέση νὰ ἦναι στὴν ὁμάδα τῶν θυμάτων ποὺ πολεμοῦν γιὰ τὸ καλό. Αὐτὸ φαίνεται ἐξ ἴσου ἀνώριμο καὶ παιδιαρίστικο μὲ τὸ μῖσος, τὴν ἐναντίωσι καὶ τὸ κακὸ ποὺ διακρίνει τὸν Σατανισμό, στὴν πραγματικότητα ὅμως δὲν εἶναι. Πρόκειται γιὰ τὸν ριζοσπαστισμὸ ποὺ ὁμοιάζει μὲ ἀνωριμότητα καὶ παιδικὴ ἐπαναστατικότητα στοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ ὄχλου. Ὁ Σατανισμὸς δὲν εἶναι πολιτικὴ ὅμως γιὰ νὰ παρουσιάζη ὡς καλὸ καὶ ὡραῖο τὸ κήρυγμά του μὲ παραμυθένιες προθέσεις πολεμικότητος γιὰ τὴν σωτηρία τῶν πολλῶν. Τὰ ἄτομα ποὺ αὐτοαποκαλοῦνται "Σατανιστές" καὶ βάζουν πολιτικὲς ἀπόψεις ὅπως ἦναι ἡ φυλὴ πάνω ἁπ' τὴν Θρησκεία καὶ τὴν Λατρεία πρὸς τὸν Διάβολο, εἶναι ἁπλῶς χαμένα μέσα στὴν ἐπαναστατικότητα. Οἱ δὲ θεοί τους, ἔχουν ἀπειροελάχιστη σχέσι μὲ τὸν Σατανᾶ, καθῶς δὲν ἦναι κάτι παραπάνω ἁπὸ θεοὺς ἀρχαίων (κυρίως βορειοευρωπαϊκῶν) θρησκειῶν, μὲ ὅττι ἐκεῖνοι ἀντιπροσώπευαν. Δὲν ἔγιναν Σατανᾶδες αὐτοὶ οἱ θεοί. Μονάχα ὡνομάστηκαν ἔτσι ἁπὸ τὴν ἐκκλησία, μαζὺ μὲ ὁτιδήποτε ἄλλο πήγαινε ἐνάντια στὸ κήρυγμά της διὰ οἱουδήποτε τρόπου. Ὁ Μαῦρος Ἄγγελος ἐνεμφανίσθη καὶ σὲ ἄλλες θρησκείες, μὲ ἄλλα ὁνόματα καὶ ἄλλες μορφές, μὰ ποτὲ οἱ μαζικῶς ἀποδεκτοὶ θεοὶ ποὺ ἐπιθυμοῦσαν τὸ καλό, τὸ δίκαιο καὶ τὴν εὐημερία τῆς κοινωνίας δὲν ἦσαν σύμμαχοι Αὐτοῦ. Ὁ Σατανᾶς ἧτον, εἶναι καὶ θὰ ἦναι ὁ Ἐχθρὸς τῶν πάντων, μέχρι νὰ κυριαρχήση τυραννικῶς. Μέχρι νὰ ἐκθρονίση τὸν σαπισμένο του ἐχθρὸ, πετῶντας τον στὴν Ἀβυσσικὴ λίμνη βασανιστηρίων ὅπου θὰ ἦναι φυλακισμένος παντοτινά. Οἱ «Ἀριοσατανιστές» νὰ πᾶνε νὰ κρεμαστοῦν ἐν ὦ θὰ τοὺς γαμᾶνε τὴν στρεφόμενη πρὸς τὸν οὐρανὸ κρανιότρυπα τὰ κοράκια ποὺ θὰ τοὺς τρῶνε τὰ ἀνοιγμένα μάτια. Δὲν εἶναι τίποτε παραπάνω ἁπὸ γερμανόφιλοι παγανιστὲς μὲ πολιτικὴ σκοπιμότητα, ποὺ αὐτοαποκαλοῦνται Σατανιστὲς χωρὶς λόγο.

Ἡ εἰκόνα στὴν ἀρχὴ τῆς ἀναρτήσεως, ἀπεικονίζει τὸν Ἄνομο Ἄγγελο Ἀποστάτη καὶ ἠμπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθῆ ὡς σύμβολο τῆς μοναχικῆς ἀποστασιοποιήσεως ἁπὸ τὴν κοινωνία, αὐτὸ δῆλα δὴ ποὺ στὴν πραγματικότητα ἀντιπροσωπεύει ὁ Σατανισμός.

ΠΕΝΘΙΜΗ ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ

Στὴν συγκεκριμένη ἐποχή ἡ μαγεία εἶναι κάτι τὸ ὁποῖο ἀναζητᾶται ἀδιαλείπτως ἁπὸ ἄτομα ποὺ ἀξίζουν καὶ ποὺ δὲν ἀξίζουν νὰ τὴν βιώσουν, καθῶς εἶναι δυσεύρετη καὶ ἔχει χαθῆ στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων. Οἱ ἐποχὲς ὅπου ἡ μαγικὴ μυσταγωγία κυριαρχοῦσε, ἄρχισαν νὰ ἐκλείπουν ἁπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Ἀναγεννήσεως καὶ σήμερον ἔχουν ἐξαλειφθῆ τελείως, ἐν ὦ ὁ παράγων ποὺ δημιουργοῦσε τὴν μαγεία θεωρεῖται πλέον κάτι τὸ κοινωνικῶς μὴ ἀποδεκτό, ἤτοι τὸ σκοτάδι τοῦ φανατισμοῦ σὲ ἠθικὲς ἀξίες καὶ δόγματα. Καταστάσεις πέραν τῆς ἀνθρώπινης φτωχῆς φύσεως τὶς ὁποίες τὸ ἀνθρωπάριο βίωνε ὡς ἕναν βαθμὸ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ὑλικῆς του πορείας, ὑποστηρίζον τὴν ὕπαρξι καὶ τὴν ἐνέργειά τους μὲ ὅλη του τὴν εἰλικρίνεια καὶ τὸν φανατισμό. Τὸ δὲ σύστημα καὶ κατ' ἐπέκτασιν ἡ ὑποταγμένη σὲ αὐτὸ καὶ γαμημένη ἁπ' αὐτὸ κοινωνία, κυνηγᾶ σήμερον ὡς δαίμονα τὴν ἁγιότητα τῶν ψυχικῶν αὐτῶν καταστάσεων στὴν ἀνθρώπινη συνείδησι, φοβούμενο τὴν ἀπαράμιλλη δύναμι τῆς ἀριστότητος ποὺ μποροῦν νὰ ἐπιφέρουν, ἔναντι τῆς πνευματικῆς παρακμῆς τοῦ χρήματος καὶ τῆς ὕλης ποὺ ἔχουν ἐπιβάλλει καὶ ἡ προσκόλλησι στὴν μαγεία τῶν ἀνωτέρων πεδίων τοῦ ὑποσυνειδήτου καὶ τῆς ψυχῆς, ἤτοι τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν, ἀντικαθίσταται μὲ τὴν λογικὴ καὶ τὴν κριτική, καθῶς τὸ ὑπάνθρωπο πολιτισμένο σκουπίδι βλέπει τὰ πράγματα ἁπὸ ἀπόστασι καὶ κατὰ συνέπεια ἀντικειμενικῶς, ὥστε νὰ κρίνη ποιὸ εἶναι σωστὸ καὶ ποιὸ λάθος μὲ βάσι αὐτὰ ποὺ τοῦ ἐδίδαξε τὸ ἐδρεῦον παρακμιακὸ καὶ αἰσχρὸ σύστημα, ὡς δεδομένα.

Ὁ πρῶτος στόχος τοῦ Σατανισμοῦ εἶναι ἡ επιστροφὴ στὴν ἀριστότητα τῆς προσκολλήσεως σὲ ἠθικὲς ἀξίες ἀνώτερες τῆς φυσικῆς ὑποστάσεως, ποὺ κυριαρχοῦν αὐτὴ τὴ στιγμὴ (ἐλεγχόμενες ἁπὸ τὸ σύστημα) στὶς ἀκραίες ἰσλαμιστικὲς χώρες. Ὁ Σατανισμὸς διαφέρει ἁπὸ τὸν ἰσλαμισμὸ σὲ πολλὰ θέματα, μὰ ὄχι στὸ πρότυπο τοῦ φανατισμοῦ καὶ τῆς αὐταπαρνήσεως ἔμπροσθεν τῆς ὑποστηρίξεως τῆς Θρησκείας, τῆς Θεολογικῆς Παραδόσεως καὶ τῆς μοναδικῆς Ἀληθείας ποὺ ὅμως εἶναι αὐτὴ τοῦ πυροστόλιστου, αἱμοσταγοῦς Μεγάλου Δράκοντος καὶ καμμία ἄλλη καὶ θὰ ὑπάρξουν πολλὰ κηρύγματα ἐν ὁνόματι τῆς Ἀληθείας αὐτῆς.

Ὁ κόσμος δὲν εἶναι ἀρκετός. Δὲν μπορεῖ νὰ ἦναι ἀρκετός καὶ μονάχα ἕνας ὑποκριτής ἀστὸς μπορεῖ νὰ δηλώνη ἰκανοποιημένος ἁπ' τὴν λειψὴ πραγματικότητα ποὺ βιώνει ἡ ὑλική του ὑπόστασι, κάτι ποὺ καθιστᾶ καὶ τὸν ἴδιο λειψὸ καὶ συνεπῶς ἀνάπηρο καὶ ἀνίκανο νὰ νοιώση τὶς κραυγὲς τῆς αἰθερικῆς φύσεως τοῦ ἀνίδεου καὶ παράλυτου γαμημένου ἐαυτοῦ του. Ἡ δὲ πραγματικότητα τῆς ὕλης ἀποτελεῖ τὸ χαμηλότερο στάδιο τῆς ὑπάρξεως, στὸ ὁποῖο καὶ περιορίζεται ἡ σάπια σκέψι τοῦ ἐν λόγω ὄντος. Ὁ Σατανισμὸς εἶναι ἡ ὁλοκλήρωσι τῆς ὑπάρξεως. Ἡ προέκτασι τοῦ φυσικοῦ πεδίου, ἤτοι ἡ μεταφυσικὴ, ποὺ ὅμως εἶναι μεγαλύτερη καὶ ἀριστώτερη ἁπὸ τὴν ἀρχή της, δήλα δῆ τὴν ὕλη, ἡ ὁποία ὠχριᾶ σαπισμένη ἔμπροσθεν αὐτῆς καὶ ὁ θάνατος εἶναι μονάχα ἡ ἀρχὴ ποὺ φέρνει στὴν μεταθανάτια ζωὴ τῆς ψυχῆς τὴν ἱερότητα ποὺ ἐκείνη μέχρι τότε μποροῦσε νὰ βιώση μονάχα διὰ τοῦ φανατισμοῦ καὶ τὴν προσκόλλησι στὶς θρησκευτικὲς ἠθικὲς ἀξίες.

Αὐτὴ εἶναι ἡ μαγεία ποὺ ὁ Σατανιστὴς ἀναζητᾶ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς διαδρομῆς του στὸ ὑλικὸ πεδίο τῆς πόρνης γῆς στὴν ὁποία ἀφιερώνει τὴν λιγοστὴ αὐτή του ὕπαρξι μὲ σκοπὸ νὰ ὑπηρετήση τὴν ἀνωτερότητα ποὺ φέρει, μαζὺ μὲ τὴν Θρησκευτικὴ Ἀλήθεια ποὺ μόνο αὐτὸς γνωρίζει, ῶν φορέας τῆς ἀπαγορευμένης γνώσεως τοῦ Ὅφεως μὲ σκοπὸ τὴν κυριαρχία τῆς Ἁγιότητός Του καὶ ἡ ἀλλαγὴ τοῦ κόσμου στὰ πρότυπα αὐτῆς τῆς Ἀληθείας ἀποτελεῖ τὸν μοναδικὸ πραγματικὸ σκοπό, μαζὺ μὲ τὰ ἀποτελέσματα τῶν Σατανικῶν συναισθημάτων ποὺ ὁ Διάβολος ἐμφυτεύει στὴν συνείδησί του καὶ κατ' ἐπέκτασιν τὶς ἐπιδιώξεις ποὺ αὐτὰ δημιουργοῦν.

Ὁ Σατανισμὸς ὡς ἐκ τούτου, ποτὲ δὲν θὰ γίνη μέρος τοῦ ἐκμοντερνισμοῦ καὶ τῆς σημερινῆς ἀνύπαρκτης ἠθικῆς, μὰ πάντοτε θὰ ἦναι ἐχθρός τους καὶ πάντοτε θὰ πολεμᾶ γιὰ τὴν ὁλοκληρωτικὴ καταστροφή τους μὲ στόχο τὴν ἐγκαθίδρυσί του ἔναντι αὐτῶν... γιὰ νὰ βιώση ὁ κόσμος τὴν σκοτεινὴ καὶ μοναδικὴ Ἀλήθεια τοῦ Ἐωσφόρου, μὲ ὅποιες συνέπειες καὶ ἅν αὐτὴ πρόκειται νὰ ἐπιφέρη στὴν αἰσχρότητα τῆς ὑπάρξεώς του... Γιὰ νὰ βιώση τὴν τιμωρία ποὺ τοῦ ἀξίζει γιὰ τὴν αἰώνια βλασφημία του πρὸς τὴν Ἁγιότητα τοῦ Ἄνομου Ἀγγέλου...

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ

Τὸ γνώρισμα κάθε εἴδους Σατανισμοῦ, τὸ ὁποῖο καὶ ἐνώνει τὶς Θεϊστικὲς καὶ πολλὲς φορὲς ἀθεϊστικὲς μορφές του μεταξύ τους, εἶναι ὁ ψυχρὸς ἐγωκεντρισμός. Ὅλα τὰ εἴδη τὸν προωθοῦν καὶ τὸν ὑποστηρίζουν ἕως ἑνὸς βαθμοῦ, παρ' ὅλο ποὺ τὰ περισσώτερα δὲν τὸν τηροῦν αὐστηρῶς στὶς πράξεις καὶ τὴν φιλοσοφία τους, καθῶς κάτι τέτοιο θὰ καθιστοῦσε τὶς ὀργανώσεις τους πολιτικῶς μὴ ὀρθὲς καὶ κοινωνικῶς μὴ ἀποδεκτές, κάτι ποὺ ἕνας κερδοσκόπος ποὺ χρησιμοποιεῖ τὸν Σατανισμὸ μὲ μοναδικὸ σκοπὸ τὴν οἰκονομικὴ καλλιτέρευσι τῆς ζωῆς του δίχως νὰ πιστεύη εἰλικρινῶς σὲ αὐτόν, ποτὲ δὲν θὰ ἐπέτρεπε. Τιουτοτρόπως, ὁ ἐγωκεντρισμὸς γίνεται συνώνυμο τῆς ὑπάνθρωπης ἐγωπάθειας καὶ σεξουαλικῆς ἀπελευθερώσεως, ἐν εἴδει ἀνάγκης γιὰ ἐλευθερία ἀκόμη καὶ σὲ θέματα τὰ ὁποῖα ντροπιάζουν καὶ ποδοπατοῦν τὸν ἐαυτὸ καὶ συνεπῶς δὲν ἠμποροῦν νὰ θεωρηθοῦν ἐγωιστικά. Ἡ παθητικότητα τῆς πορνείας, τῆς ὀμοφυλοφιλίας καὶ τῆς τυφλῆς ἀνάγκης γιὰ προσοχὴ διὰ οἱουδήποτε τρόπου ποὺ συνήθως ἐπιδεικνύει τὴν γυναικεία παθητικότητα ὥς ὁμορφιά, ἤτοι χυδαιότητα καὶ πρόκλησι ἀνδρικῆς προσοχῆς ἐκ μέρους τῆς γυναικὸς μὲ συνήθη σκοπὸ τὴν κάλυψι τῆς ἐπίσης παθητικοῦς ἀνάγκης της νὰ εὔρη ἐραστή νὰ βρέξη τὰ μαξιλάρια της διὰ τοῦ ντροπιαστικοῦ γι' αὐτὴν σπέρματος ποὺ θὰ πλημμυρίση τὸ πριονισμένο της λαρύγγι, εἶναι κάποιες ἐκ τῶν πράξεων ποὺ ντροπιάζουν καὶ ὑποβαθμίζουν τὸν ἐαυτό, μὰ προωθοῦνται ἁπὸ ἄτομα τὰ ὁποῖα δηλώνουν ὅτι θεωροῦν τὸν ἐαυτό τους θεὸ καὶ ὅτι τὸν δοξάζουν ἀναλόγως, ὑπὸ τὸ ἔμβλημα τῆς Πεντάλφας ποὺ χρησιμοποιοῦν λανθασμένως.

Ἐφ ὅσον ἡ αἰσχρὴ αὐτὴ ἠθελημένη παθητικότητα ἀπουσιάζει ἁπὸ τὶς πράξεις τοῦ Σατανιστοῦ, αὐτὲς ἠμποροῦν νὰ ἦναι οἱεσδήποτε, ἀρκεῖ μονάχα νὰ ἐξυπηρετοῦν τὸν ἐγωιστικὸ ἢ καὶ ἐκδικητικὸ σκοπό του, πάντοτε ὑπὸ τὴν σκέπη τῆς τυφλῆς, εἰλικρινοῦς καὶ πανταχοῦ παρούσας πίστεως στὴν σκοτεινὴ λάμψι τῶν δαιμονικῶν φτερῶν τοῦ Μαύρου Ἀγγέλου, ποὺ εὐλογεῖ κάθε πράξι τοῦ προσκυνητοῦ Του διὰ τῆς μαύρης φλόγας τοῦ θρόνου Του, στὸ σκοτεινὸ καὶ πυροφόρο Βασίλειό Του.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι στὶς «πολιτισμένες» χώρες τοῦ δυτικοῦ κόσμου, ὑπάρχουν πλεῖστα ἄτομα τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν λάβει τὴν ἀπαιτούμενη, πρωτίστως ψυχολογικὴ καὶ δευτερευόντως σωματικὴ ἐκπαίδευσι, ὥς τε νὰ ἀντιδράσουν καταλλήλως σὲ μία σωματικὴ ἐπίθεσι ἐναντίον τους. Κάθε ἐπίθεσι εἶναι πρωτίστως ψυχολογικὴ καὶ δευτερευόντως σωματική. Δίχως ἄσχημη ψυχολογία ἐκ μέρους ἑνὸς ἐκ τῶν ἀντιπάλων, τὸ πιθανώτερο εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα νὰ βασίζεται στὴν καθαρὴ τύχη καὶ πουθενὰ ἀλλοῦ. Ἐν τοῦτοις, ὁ φόβος τοῦ θύματος εἶναι απαιτούμενος. Φαίνεται στὶς κινήσεις του καὶ ὅταν ὑφίσταται σὲ μεγάλο βαθμὸ καὶ στὰ μάτια του. Νοιώθει τὴν ἀπειλὴ τῆς ἐπιθέσεως τὴν ὁποία ἐλαχίστως ἔχει βιώσει στὴν ζωή του καὶ παρακαλᾶ γιὰ τὴν ἀσφάλειά του. Αὐτὰ τὰ ἄτομα ἀποτελοῦν λεία γιὰ τοὺς ἐπίδοξους ἀκολούθους τοῦ Διαβόλου, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀναγκαῖο νὰ τὰ χρησιμοποιήσουν γιὰ νὰ λυτρώσουν τὴν Σατανικὴ ἀνάγκη γιὰ βία, ποὺ πρέπει νὰ ἐμφυτευθῆ μέσα τους διὰ τῆς εὐτυχίας τῆς ἐπιτυχοῦς ἐπιθέσεως καὶ τῆς ὀσμῆς τοῦ κυλιόμενου αἵματος.

Οἱ θνητοὶ διαχωρίζονται στοὺς σχετικοὺς μὲ τὸν Ἐαυτὸ ἐχθρούς καὶ στοὺς ἀγνώστους ἐχθρούς. Οἱ πρῶτοι διαχωρίζονται στὴν κατηγορία αὐτῶν ποὺ δὲν φέρθηκαν ὅπως θὰ ἔπρεπε, ἤτοι δὲν ἔδειξαν περισσώτερο ἐνδιαφέρον πρὸς τὸν Σατανιστὴ ἁπ' ὅττι ἐκεῖνος, ἔστω καὶ ἐν εἴδει σαρκικῆς κερδοσκοπίας, ἔδειξε πρὸς ἐκείνους καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ μὲ ἣ χωρὶς τὴ θέλησί τους, εἴτε λόγω ἐνδιαφέροντος, εἴτε λόγω ἀδυναμίας, κάποια στιγμὴ ὑποτάσσονται στὴν Σατανιστικὴ καὶ ἀντιανθρωπιστική του ἐπιθυμία, γενόμενοι ἐκμεταλλεύσιμοι ἐκ μέρους του καὶ κατ' ἐπέκτασιν σκλάβοι τοῦ Σατανᾶ, χωρὶς ὅμως νὰ τὸ ξεύρουν. Σὲ οἱαδήποτε κατηγορία καὶ ἅν ἀνήκη ὁ ἄνθρωπος, δὲν παύει νὰ ἦναι ἄνθρωπος καὶ κατ' ἐπέκτασιν ἐχθρός, ὅσο δὲν ὑποτάσσει ἠθελημένως τὴν ψυχὴ καὶ τὴ σκέψι του στὸν Ἄγγελο τῆς Ἀβύσσου. Οἱ ἐκμεταλλεύσιμοι αὐτοί, σχετιζόμενοι μὲ τὸν ἐαυτὸ, θνητοί, ἠμποροῦν νὰ ἦναι εἴτε συγγενεῖς, εἴτε φίλοι. Στὴν πραγματικότητα εἶναι ὅμως αναλώσιμοι καὶ χρησιμεύουν μονάχα γιὰ νὰ ἰκανοποιοῦν τὶς οἱεσδήποτε ἐπιθυμίες τοῦ Σατανιστοῦ, μὲ μία ἐξ αὐτῶν τὸν ἀναγκαῖο καὶ σαδιστικὸ τους θάνατο σὲ περίπτωσι ἐπιδείξεως ἀνάρμοστης συμπεριφορᾶς ἐκ μέρους τους πρὸς αὐτόν, ἀποτυχία νὰ τὸν ὑπηρετήσουν σωστά ἢ καὶ παύσι τῆς χρησιμότητός τους. Ὁ ἀπώτερος σκοπὸς τοῦ Σατανιστοῦ σὲ περίπτωσι προδοσίας ἢ προσβολῆς ἐκ μέρους κάποιου θνητοῦ τοῦ προσωπικοῦ, φιλικοῦ ἢ συγγενικοῦ του κύκλου, δὲν εἶναι ὁ ἁπλὸς θάνατος, μὰ ὁ παντοτινὸς ψυχολογικὸς ἢ καὶ σωματικὸς τραυματισμὸς τοῦ ἐχθροῦ αὐτοῦ, ποὺ ἠμπορεῖ νὰ ἐπιτευχθῆ διὰ οἱουδήποτε δυνατοῦ τρόπου. Ἀρκεῖ νὰ ὑπάρξη... Οἱ δὲ ἄγνωστοι καὶ μὴ σχετιζόμενοι πρὸς τὸν ἐαυτὸ θνητοί, εἶναι ἐκ γενετῆς ἐχθροὶ καὶ δὲν ἠμποροῦν νὰ γενοῦν ἐκμεταλλεύσιμοι μὲ τὴν θέλησί τους. Συνεπῶς, ὑπάρχουν μὲ μοναδικὸ σκοπὸ τὴν ἀφύπνισι καὶ ἐξυπηρέτησι τῆς ἐσωτερικῆς σαδιστικῆς δυνάμεως τοῦ Σατανιστοῦ, ὁ ὁποῖος ὀφείλει νὰ τοὺς χρησιμοποιήση γιὰ νὰ ἀναπτυχθοῦν περεταίρω ἐντός του τὰ προαναφερθέντα ἄριστα συναισθήματα μὲ τὰ ὁποῖα ὁ Σατανᾶς τὸν εὐλόγησε.

Ὁ σταματημὸς μιᾶς ζωῆς καὶ ἡ ἀπαλλαγὴ ἑνὸς ξένου σώματος ἁπὸ τὴν ψυχὴ τὴν ὁποία ὁ δημιουργὸς τοῦ ἔδωκε, εἶναι ἡ πράξι ποὺ ἠμπορεῖ νὰ ὁλοκληρώση τὴν ἔνταξι κάποιου στὴν Σατανιστικὴ Ἀριστοκρατία, ἐφ ὅσον ἔχη λάβη τὴν κατάλληλη θεολογικὴ καὶ μυστικιστικὴ γνώσι καὶ ἔχη ἀποδεχθῆ τὴν πραγματικὴ φύσι τοῦ Κυρίου, τὰ μαῦρα πέπλα τοῦ ὁποίου τοῦ ἔδωκαν τὴν δύναμι νὰ γίνη ὡς ἅν τὸν δημιουργό, παίρνοντας στὰ χέρια του μιὰ ζωὴ καὶ ἐξαφανίζοντάς την, μαζὺ μὲ τὸ μέλλον τῆς ψυχῆς τοῦ θνητοῦ σώματος, τὸ ὁποῖο καὶ καθορίζει μὲ τὴν πράξι του.

Τὸ θύμα ἢ τὰ θύματα ποὺ θὰ ἀποτελέσουν αὐτὴν τὴν πεμπτουσία τῆς ἐξελίξεως τοῦ ἀτόμου πρὸς τὸν Σατανιστικὸ δρόμο, ἠμποροῦν νὰ ἦναι εἴτε προσωπικοὶ ἐχθροί, εἴτε γνωστοὶ τῶν ὁποίων ἡ χρησιμότητα ἔπαψε νὰ ὑφίσταται, εἴτε τελείως ἄγνωστοι περαστικοί, ποὺ ἀπλῶς ἔτυχε νὰ συναντήσουν τὴν θανατική τους μοίρα στὸ Σατανικὸ ἀτσάλι ποὺ εὐρέθη μπροστά τους.

« 6 καὶ νῦν τὸ κατέχον οἴδατε, εἰς τὸ ἀποκαλυφθῆναι αὐτὸν ἐν τῷ ἑαυτοῦ καιρῷ· 7 τὸ γὰρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς Ἀνομίας, μόνον ὁ κατέχων ἄρτι ἕως ἐκ μέσου γένηται· 8 καὶ τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ Ἄνομος...»

DIABOLO EST DEUS INVERSUS

Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος, ἐδημιουργήθησαν πλείστες ὀργανώσεις Σατανισμοῦ, ἕκαστη ἔχουσα τὴν δική της κοσμοθεωρία καὶ ἀντίληψι τῆς πραγματικότητος, μὰ καὶ τοῦ Σατανισμοῦ. Οἱ διαφορὲς εἶναι ριζικὲς μεταξύ τους καὶ συνεπῶς δὲν μποροῦν να βρίσκωνται στὴν ἴδια θρησκευτικὴ κατηγορία. Κάποιες δὲ ἐξ αὐτῶν, δὲν μποροῦν κἃν νὰ θεωρηθοῦν θρησκευτικὲς ὀργανώσεις, κάτι ποὺ ἄλλως τε δὲν ἐπιδιώκουν. Ὁ αὐτοαποκαλούμενος ὡς Σατανιστικὸς χῶρος, ἔχει γεμίσει ἁπὸ νεοεποχίτικα σκουπίδια ποὺ ὄντα ἐπηρεασμένα ἁπὸ τὴν μόδα καὶ μόνο, δηλώνουν Σατανιστές. Ἄλλοι ἐξ αὐτῶν, ἔχουν ἄμεση σκοπιμότητα ἁπ' αὐτὰ ποὺ δηλώνουν καὶ ὑποστηρίζουν, εἴτε αὐτὰ εἶναι θρησκευτικὰ κηρύγματα, εἴτε εἶναι ἄλλο ἔνα εἶδος ἀθεϊσμοῦ καὶ ἐμφανοῦς χειραγωγήσεως τῶν ἀνίκανων καὶ φαντασμένων πελατῶν τους, ποὺ θεωροῦν τοὺς ἐαυτούς τους ἐπαναστάτες ὑποστηρίζοντες τίποτε παραπάνω ἀπ' τὸ κοινωνικὰ ἀποδεκτὸ, ἐπιχρυσωμένο ὅμως μὲ φιλοσοφικὴ ἐγωπάθεια, ἀνηθικότητα καὶ ἀσυδοσία, ἔχοντες καὶ τὸ θράσος νὰ ὑποστηρίζουν ἀνοικτὰ τὶς κατάπτυστες καὶ ἐμετικές τους πράξεις δίχως ὑποκρισία. Τὰ συγκεκριμένα σκυλάκια τῶν ἑβραίων νταβατζήδων τους, ποὺ πιστεύουν ὅτι ἐπαναστατοῦν διὰ τῆς πορνείας καὶ τοῦ ὑλισμοῦ ποὺ οὔτως ἣ ἄλλως κυριαρχοῦν παντοῦ σήμερον, διαπράττουν βλασφημία μὲ τὸ νὰ τιτλοφοροῦνται ὡς Σατανιστές.

Ὁ ἀληθινὸς σκοπὸς τοῦ Σατανιστοῦ δὲν εἶναι ἄλλος ἁπ' τὴν κατανόησι τῆς θέσεώς του στὸ σύμπαν καὶ ἡ ὑποταγή του σὲ Αὐτὸ ποὺ γνωρίζει πλέον ὅτι εἶναι ἀνώτερό του καὶ σὲ αὐτὴ τὴ ζωὴ ἦρθε ἁπλῶς γιὰ νὰ τελέση τὸ θέλημά Του στὴν γῆ, ἀποβλέποντας ταυτοχρόνως καὶ στὴν μεταθανάτια Ἀβυσσικὴ ἀνταμοιβὴ τῶν θεοσεβούμενων πράξεών του. Οἱ πράξεις αὐτὲς τελοῦνται ἠθελημένα ἁπὸ τὴν Ἀριστοκρατία ποὺ ὑποχρεοῦται νὰ καθοδηγῆ τὴν μάζα στὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ κι ἐκείνη θὰ ἦναι ὑποχρεωμένη νὰ ὑπακούη ἐν εἴδει ἀνάγκης νὰ μὴν πέση ἐπάνω της ἡ τιμωρία ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, τὸν Ὁποῖον ἐτόλμησε νὰ προσβάλλη βλασφημικῶς μὲ τὴν ἄρνησί της νὰ Τὸν τιμήση μὲ τὸν ἀπαιτούμενο ζῆλο.

Τιουτοτρόπως, ἀπώτερος καὶ θεόπνευστος σκοπὸς τῆς ἀληθοῦς Σατανιστικῆς καὶ Φασιστικῆς κοινωνίας, καθίσταται ἡ παρουσία τοῦ Θείου σὲ κάθε τομέα καὶ ἡ ἐξυπηρέτησι αὐτοῦ διὰ οἱουδήποτε τρόπου... ἕνα ἀνελέητο, φανατικό, μεσαιωνικὸ καὶ σκοταδιστικὸ κυνήγι "μαγισσῶν" ἐν ὀνόματι τῆς Θρησκείας καὶ τοῦ Ἔθνους, μὲ ἐχθρὸ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Διαβόλου καὶ τοῦ Περιούσιου Λαοῦ Του καὶ μὲ ὅπλο τὴν τυφλὴ πίστι στὴν Ἐθνικὴ πλέον Θρησκεία, ἤτοι τὸν Σατανισμό. Ἔνα κυνήγι ποὺ θὰ τιμωρῆ τοὺς ἀνήθικους καὶ τοὺς ἄπιστους. Θὰ ξυλοκοπῆ τὶς ἄσεμνες, θὰ ἀνατινάζη ἀχλάδια στο πετσοκομμένο μουνὶ τῶν μοιχαλίδων, θὰ λιθοβολῆ τὶς πόρνες, θὰ βασανίζη τοὺς ἀνίκανους νὰ προσαρμοσθοῦν σὲ αὐτὴ τὴ κοινωνία λόγω τῆς συμπόνοιας, παθητικῆς ἀνοχῆς καὶ φιλανθρωπίας τους καὶ θὰ ὑπηρετῆ τὸν Θεὸ ὅπως Ἐκεῖνος θέλησε.

Ἡ δημιουργία μιᾶς τέτοιας κοινωνίας, δὲν θὰ γίνη μὲ διαλόγους, οὔτε μὲ ἀποδεκτικότητα ἐκ μέρους τῆς σημερινῆς μάζας, οὔτε μὲ ψήφους. Μὰ μὲ ἐπαναστατικὲς πράξεις ἐναντίον στόχων, μέχρι νὰ ἐπιτευχθῆ ἡ συγκέντρωσι ὅλων τῶν Ἀρίστων στὴν σκέψι, σὲ μία μόνο Σατανιστικὴ Φασιστικὴ ὀργάνωσι, κάτω ἁπ' τὰ φτερὰ τοῦ Δράκου. Αὐτοί, ὑπὸ τὴν σκέπη Ἐκείνου καὶ χρησιμοποιῶντες τὶς δυνάμεις ποὺ προσφέρει ἡ ἀπόκρυφιστική Του γνώσι, θὰ δημιουργήσουν τὴν νέα γενιὰ φανατισμένων Σατανιστῶν, ἕτοιμων νὰ θυσιασθοῦν γιὰ τὴ Θρησκεία καὶ τὸ Ἔθνος, δίχως νὰ ἐπιδέχωνται κανενὸς εἴδους διάλογο μὲ τοὺς ἀρνητὲς αὐτῶν.

Ἡ ριζικὴ ἀλλαγὴ τῆς κοινωνίας εἶναι ὁ ἀπώτερος σκοπὸς τοῦ ἀληθινοῦ καὶ ἐπαναστατικοῦ Σατανισμοῦ. Ἡ ἀντιστροφὴ τῆς ἠθικῆς ποὺ πηγάζει ἁπὸ τὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία μὲ τὴν ὁποία προίκησε ὁ αἰσχρὸς δημιουργὸς τὰ δημιουργήματά του καὶ ἁπ' τὴν ὁποία θὰ ξεφύγουν μόνο μέσω Αὐτοῦ...

Η ΓΝΩΣΙ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΩΝ

Ὁ Ἀποκρυφισμός, ἤτοι ἡ συνεύρεσι τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὶς ἀνώτερες ἐσωτερικὲς καὶ ἐξωτερικὲς δυνάμεις ἐν εἴδει ἀνάγκης ὑπερβάσεως τῆς ἀνθρώπινης ὑποστάσεώς του καὶ τῶν φυσικῶν νόμων τῆς ὕλης μέσω ἐκεινῶν, εἶναι ἔνα ἀδιάσπαστο σκέλος τοῦ Σατανιστικοῦ Δρόμου, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν πιὸ κατακριτέων ἐλευθεριακῶν καὶ ἄνομων ἐκφάνσεών του. Ἡ μαγεία ὑπάρχει καὶ εἶναι ἡ ἰκανότητα νὰ ἀλλάζουν τὰ μελλούμενα διὰ τῆς δυνάμεως τῆς θελήσεως τοῦ μάγου ἐφ ὅσον αὐτὴ συμπνέη μὲ τὴν θέλησι τῶν ἐξωκοσμικῶν ὀντοτήτων τῶν ὁποίων ἡ συνεργασία εἶναι ἀπαραίτητη. Ὅλοι οἱ μάγοι δὲν εἶναι Σατανιστές, ὅλοι οἱ Σατανιστὲς ὅμως εἶναι μάγοι, ἀσχέτως τῶν νεοτερίστικων, ὑλιστικῶν ἀθεϊστικῶν θεωριῶν ποὺ κυκλοφοροῦν πλέον στὸν ὑποτιθέμενο χῶρο τοῦ "Σατανισμοῦ". Ἡ επιστήμη τὴν ἀπορρίπτει δὶ ὅτι δὲν δύναται νὰ τὴν ἐξηγήση. Ἡ ἐπιστήμη ὅμως, μόνο παρακμή, ἀνηθικότητα, ἀμφισβήτησι, ἀδυναμία καὶ παθητικότητα ἔχει ἐπιφέρει σὲ ὅσες σιχαμένες κοινωνίες ἐκυριάρχησε, γι' αὐτὸ καὶ ἡ ὕπαρξί της ἀποτελεῖ ἐχθρὸ τοῦ Σατανισμοῦ καὶ τῆς Διαβολιστικῆς κοινωνίας καὶ ἡ γνώμη της σὲ οἰοδήποτε θέμα, περιττή καὶ ἄχρηστη. Ἡ δὲ χρήσι της πρέπει νὰ περιορίζεται μονάχα στὴν δημιουργία ὄπλων, κυρίως μαζικῆς καταστροφῆς, ὥστε νὰ ἦναι ἐπιτυχέστερες οἱ ὅποιες κατακτήσεις.

Ὁ ὄχλος, ἤτοι ἡ ἀστικὴ τάξι, ὑπάρχει γιὰ νὰ ὑπηρετῆ ἀνώτερες ἁπ' αὐτὴν κοσμικὲς καὶ ἐξωκοσμικὲς δυνάμεις, δήλα δῆ τὴν ἐλὶτ Ἀρίστων ποὺ ἔχει τὴν ὑποχρέωσι νὰ τῆς κάνη τὴν ὑπέρτατη τιμὴ νὰ τὴν καθοδηγῆ διὰ οἱουδήποτε τρόπου πρὸς τὴν ἐκτέλεσι τοῦ θελήματος τῶν προαναφερθέντων ἀνωτέρων ἁπ' αὐτὴν δυνάμεων... τοὺς Θεούς. Οἱ Ἄριστοι, ὑπηρετοῦν τὴν θέλησι τοῦ Θεοῦ μέσω τῶν προσωπικῶν τους μαχῶν, μὰ κυρίως μέσω τῆς καθοδηγήσεως τοῦ πλήθους μὲ τὴν προϋπόθεσι ὅτι αὐτὸ πράττει ἄνευ σκέψεως, γιατὶ οἱαδήποτε σκέψι ἐπάνω στοὺς νόμους καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, θὰ ἦναι λανθασμένη καὶ ἐνδεχομένως θὰ πηγάζη ἁπὸ τὴν προσπάθεια τῆς ὕλης νὰ κυριαρχήση ἔναντι τῆς ψυχῆς, συνεπῶς μπορεῖ νὰ δημιουργήση μονάχα ἀνηθικότητα, ἐναντίωσι στὴν Ἀγιότητα καὶ Ἀριστότητα καὶ ἀμαρτία.

Ἡ κατανόησι τῆς ἀμαρτίας ἀποτελεῖ τὸ ἐμπόδιο τοῦ κακοῦ ἐαυτοῦ τῆς ἔκαστης ὑπάρξεως, νὰ κυριαρχήση ἔναντι τοῦ καλοῦ. Ὁ μὲν καλὸς ἐαυτὸς ὑπηρετεῖ τὴν θέλησι τοῦ Κυρίου καὶ ἐπιθυμεῖ μονάχα τὴν εὐχαρίστησί Του μέσω τῆς ὁποίας πρέπει νὰ εὐχαριστιέται καὶ ὁ ἴδιος καὶ ὁ δὲ κακὸς ὑπηρετεῖ τὶς ὑλικὲς ψευδαισθήσεις ποὺ δημιουργοῦν ψυχικὴ κατάπτωσι καὶ ντροπὴ. Στιγμιαίες ὑπάνθρωπες ἠδονές, ἔναντι αἰώνιας Ἀγιότητος, ἐκτελέσεως τοῦ Θεϊκοῦ Θελήματος καὶ ἰκανοποιήσεως τῶν ἀνωτέρων πεδίων τοῦ ἐσωτερικοῦ κόσμου.

Τιουτοτρόπως, ἀκόμη καὶ μία κατώτερη ὕπαρξι ποὺ ζεῖ μονάχα γιὰ νὰ ἄρχεται καὶ δὲν νοεῖται νὰ ἀσχολῆται μὲ γνωστικιστικὲς πρακτικές, καθῶς ἡ γνώσι ἀνήκει μονάχα στοὺς καθοδηγητὲς καὶ ὄχι στοὺς ἀκολούθους, μπορεῖ νὰ σωθῆ καὶ νὰ φτάση στὴν προσωπικὴ καθαρότητα καὶ ἐνδεχομένως καὶ Ἀγιότητα, ποὺ ξεκινᾶ καὶ τελειώνει εἴτε στὴν σκουριασμένη ἁπὸ τυλιγμένα σπλάχνα αἰχμὴ τοῦ μαχαιριοῦ, εἴτε στὸν καπνὸ τοῦ καυτοῦ ὄπλου.

ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ

Ὁ σκοτεινὸς δρόμος τοῦ Σατανισμοῦ, περιβάλλεται ἁπὸ μοναχικότητα καὶ κοινωνικὴ ἀποστασιοποίησι, καθῶς ἀγκαλιάζει ἰδέες κοινωνικὰ κατακριτέες καὶ καταδιωκόμενες ἁπὸ κανόνες, ποὺ ἡ ἴδια ἡ πόρνη ἀνθρώπινη κοινωνία θέσπισε γιὰ νὰ ἐξασφαλίση τὴν ἀσφάλεια, τὴν ὀμαλότητα καὶ τὴν ἀποδεκτικότητα τοῦ ἔκαστου ὑπάρχοντος συστήματος. Σήμερον, το ἐδρεῦον σύστημα ἐξυπηρετεῖ ἐξ ὁλοκλήρου τὰ ζωώδη καὶ φυσικὰ ἔνστικτα τοῦ ἀνθρώπου, ὄν δημιουργημένο καὶ διοικούμενο ἁπὸ ἔναν λαὸ ποὺ ἐγνώριζε καλλίτερα ἁπὸ κάθε ἅλλον πῶς νὰ ἐκμεταλλευθῆ τὴν ἀδυναμία τοῦ κόσμου λόγω τῆς διάχυτης δικιᾶς του ἀδυναμίας καὶ συνεπῶς ἀποτελεῖ μία κατάρα καὶ ἔναν ἀδιαμφισβήτητο καὶ ἀπροσπέραστο ἐχθρὸ γιὰ τὴν ἐπαναστατικὴ ἠθικὴ ἐνὸς ἀληθινοῦ Σατανιστοῦ, ἡ ὁποία εἶναι αὐτὸ ποὺ καταδιώκει περισσώτερο.

Ὁ ὄχλος, ἤτοι ὁ "πάνσοφος λαός", ἀνίκανος νὰ ἀντισταθῆ στὴν δημαγωγία καὶ στὴν χειραγώγησι ἐκ μέρους τῶν ἐξουσιαστῶν, εἶναι δημιουργημένος γιὰ νὰ ὑπηρετῆ καὶ γι' αὐτὸ ἀξίζει μῖσος ὅταν ἀντιστέκεται στὸ Θεῖο Ἔργον τοῦ Σατανᾶ καὶ βίαιη ἐπιβολὴ τῶν νόμων Του. Μία χρυσὴ ἀλυσίδα εἶναι ἀρκετὴ γιὰ νὰ κρατήση δεμένη τὴν μάζα, γιατὶ εἶναι ἄχρηστη καὶ ἄχρηστη θὰ παραμείνη μέχρι νὰ τὴν κυβερνήσουν καὶ νὰ τῆς ἐπιβάλλουν τὴν Ἀγιότητα, Εὐγένεια καὶ Ἀγαθότητα, οἱ Ἄριστοι, ἤτοι οἱ ἀκολουθῶντες ἠθελημένα τὸν Νόμο Αὐτοῦ. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ μόρφωσι καὶ ἡ σκέψι συνιστᾶται μονάχα σὲ αὐτοὺς καὶ δὲν ἀναγνωρίζεται ὡς δικαίωμα στοὺς κρίκους τῆς ἀδιάσπαστης ἀλυσίδος ποὺ λέγεται μάζα, γιατὶ ἡ σκέψι καὶ ἡ μόρφωσι δημιουργοῦν ἀμφισβήτησι καὶ ἄρνησι τοῦ ὄχλου νὰ σκύψη τὸ γαμημένο κεφάλι του στοὺς ἐν λόγω Ἀρίστους, ποὺ τοῦ κάνουν τὴν τιμὴ νὰ τοῦ ἐπιβάλλουν τὸν Ἐθνικιστικὸ καὶ Θρησκευτικὸ Σκοταδισμὸ, ὅπως ὀρίζει ὁ Θεός.

Αὐτὸ βεβαίως, συμβαίνει σὲ μία σωστὴ μὰ ὀνειρικὴ καὶ ὀραματικὴ κοινωνία ποὺ ἀπέχει πολὺ ἁπ' τὴν σημερινή, καθῶς στὴν σημερινὴ δὲν κυβερνοῦν οἱ Ἄριστοι... ὅπως κατὰ συνέπεια ἀπέχει καὶ ἡ ἔλευσι τοῦ Ἀντιχρίστου ἐν τῶ κόσμω τούτω, ἀσχέτως μὲ τὸ τὶ διαλαλοῦν οἱ χριστιανοὶ προκειμένου νὰ κρατήσουν τὰ γαμημένα τους πρόβατα στὸ μαντρί. Αὐτὰ ὅμως, στρέφουν πλέον τὸ κεφάλι τους πρὸς ἅλλο πεζοδρόμιο τοῦ ἰδίου μονοπατιοῦ, ἤτοι τὴν ἀθεΐα ποὺ ἐξυπηρετεῖ τὰ ζωώδη αὐτὰ ἔνστικτά τους, ἄνευ ἐνδεχομένων ἠθικῶν ἐνοχῶν καὶ θεολογικῆς προεκτάσεως.

Ἡ εὐτυχία πηγάζει μονάχα ἁπὸ τὴν ἐξόντωσι τῶν ἐμποδίων καὶ τὴν καταστροφὴ τοῦ ἀνίερου. Μονάχα αὐτὸς εἶναι ο σκοπὸς τοῦ Σατανιστοῦ, γιατὶ αὐτὸ θέλησε ὁ Θεὸς καὶ γιατὶ αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος τρόπος γιὰ τὴν δημιουργία τῆς τέλειας κοινωνίας ποὺ θὰ Τὸν προσκυνᾶ. Ὁ τρόπος διὰ τοῦ ὁποίου θὰ ἐπιτευχθῆ αὐτό, εἶναι κάτι τὸ ἀσήμαντο καὶ δευτερεῦον. Ἡ τιμιότητα καὶ ἡ ἀνδρεία εἶναι ἐπίσης δευτερεύουσες ἀξίες, ἐφ ὅσον ὑπάρχη ἀγαθότητα, ἤτοι πίστι σὲ ὅλους τοὺς νόμους τοῦ Σατανᾶ καὶ στὸν σκοπὸ τοῦ Σατανισμοῦ, τουτέστιν ἡ ἐδραίωσι τῶν νόμων αὐτῶν μέσω οἰουδήποτε τρόπου.

Ὁ Σατανισμὸς ἀποσκοπεῖ στὸν ἐξαγνισμὸ, ἤτοι τὴν δαιμονοποίησι τοῦ ἐαυτοῦ καὶ ἐν συνεχεία τῆς κοινωνίας ποὺ ὁ Κύριος ἔχει διαλέξει γι' αὐτόν, μέσω τῆς ἐπιβολῆς καὶ τοῦ φόβου. Οἰαδήποτε ἄρνησι σημαίνει καὶ ἰκανοποίησι τῶν Σαδιστικῶν συναισθημάτων τοῦ Σατανιστοῦ, γιατὶ μονάχα ἡ καταστροφὴ τῶν ἀδυνάτων καὶ τῶν ἀρνητῶν Του, ποὺ σαπίζουν τὴν κοινωνία ἐκ τῶν ἔσω, μπορεῖ να φέρη ἀληθινὴ ἀγιοποίησι.

Ἡ Ἑλλάνια Φυλή (ἐκ τοῦ Φύω - Γεννῶ), εἶναι μία ἐκ τῶν ὑπέρτατων ἀξιῶν καὶ γόνος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος καὶ τὴν προίκισε μὲ εὐγενές, ἄγριο καὶ δολοφονικὸ αἵμα, γιὰ νὰ κυριαρχήση ἔναντι τῶν ὑπολοίπων. Στὴν πορεία ὅμως ἔχασε τὸν δρόμο της καὶ ἐλυσμόνησε τὸ αἵμα τοῦ Σατανᾶ ποὺ κυλᾶ ἐντός της καὶ Ἐκεῖνος τὴν ἐκαταράσθη νὰ χάση τὴν φυλετική της ταυτότητα καὶ ἀνωτερότητα, μέχρι ἐκείνη νὰ γυρίση πίσω στὴν ἠθικὴ μοχθηρία ποὺ Αὐτὸς προστάζει καὶ μέσω τῆς ἐπιβολῆς καὶ τῆς μισανθρωπίας Του, νὰ κυριαρχήση τυραννικῶς ὑπηρετῶντας Τον.

Ἡ ἀληθινὴ σεμνότητα καὶ ταπεινότητα στὴν ἐμφάνισι καὶ στὴν συμπεριφορὰ τῶν γυναικῶν, εἶναι ἡ μόνη ἠθικὴ ποὺ ἠμπορεῖ νὰ κάνη μία γυναίκα ἀξιοσέβαστη, καθῶς ἡ ἀδυναμία τοῦ αἰδοίου (ἐκ τῆς αἰδοῦς), μπορεῖ νὰ ἐπιφέρη μονάχα ντροπὴ στὴν κοινωνία, ἑὰν μὲ οἱονδήποτε τρόπο ἐπιδειχθῆ καὶ ἐκ τοῦ περιορισμοῦ αὐτῆς τῆς ντροπῆς διαφαίνεται καὶ ἡ δύναμι τῶν ἀνδρῶν, καθῶς οἱ γυναίκες εἶναι ἀνάξιες νὰ κάνουν ἐπιλογὲς λόγω τῆς τυφλότητος ποὺ ἐδημιουργεῖ ἡ ἀδυναμία τους, ὡς ἐκ τούτου γιὰ τὶς πράξεις τους εὐθύνονται μονάχα οἱ ἄρρενες (Ἄρ-ρεν, Ἄρ-ειος, Ἀρ-ιστότητα, Ἀρ-ετή, Ἄρ-τιος, Ἄρ-ης) συγγενεῖς ἤ σύζηγοί τους.

Μονάχα τὸ αἵμα κατευνάζει τὸ τυφλὸ μῖσος τῶν Δαιμόνων, συνεπῶς ἡ μεγαλύτερη καλλιτεχνεία εἶναι ἡ χρήσι τῶν φονικῶν σπαθιῶν τοῦ θανάτου ποὺ ἐπιφέρουν τὸν ἐξαγνισμὸ καὶ διαδίδουν τὴν σαδιστικὴ ἐπιβολὴ τῶν νόμων καὶ τῆς jεραρχίας Του καὶ σὲ ἅλλα, κατώτερα ἔθνη.

Οἰουδήποτε εἴδους συμπόνοια, θυματολατρεία καὶ ταύτισι μὲ τὰ σφαγμένα ἀνουσιουργήματα, ἀποτελεῖ ἀμαρτία καὶ πρέπει νὰ ξεριζωθῆ βίαια ἁπὸ τὸν ἐαυτὸ καὶ τὴν κοινωνία του. Ἡ δὲ Ἀριστότητα πλέον μετριέται βάσει τοῦ ὕψους τῆς κορυφῆς τῆς πυραμίδος γδαρμένων κρανίων στὴν ὁποία καθεῖς στέκει καὶ θωρεῖ τὸν κόσμο. Ἀριστότητα εἶναι ἡ λύπη καὶ ὁ βασανιστικὸς θάνατος τοῦ ἐχθροῦ.